Ter ere van het 25-jarig dichterschap van Jean Pierre Rawie verscheen in april van dit jaar een bundeling van diens werk onder de noemer Verzamelde verzen. Verzamelde verzen bevat de bundels Het meisje en de dood, Intensive Care, Kwade trouw, Woelig stof, Onmogelijk geluk, Geleende tijd als ook een aantal Liederen in opdracht en Vertalingen. Om het geheel een feestelijk tintje te geven gaat de bundel vergezeld van een CD waarop de dichter zelf voordraagt.
Wat te zeggen over deze verzamelbundel? Het schijnt mij toe dat er al genoeg kritiek geleverd is op Rawies werk. Omdat ik er niet voor voel om de al zo vaak geuite kritiek op Rawie’s werk hier te gaan herhalen (de lezer die daar belangstelling voor heeft verwijs ik naar onderstaande site) beperk ik me hier tot een bespreking van de omslag van de feestbundel en de bijbehorende CD.
Welnu: De omslag is donkerblauw met een motief van gouden blaadjes. Het heeft iets weg van een 19de eeuws behang, ware het niet dat ik vermoed dat het ook toentertijd iets te veel van het goede zou zijn geweest. Een ander zou misschien zeggen: de kaft is van een kitscherigheid die pijn doet aan de ogen. Maar dat zeg ik niet.
Voor het afluisteren van de CD hield ik mijn hart vast. Het is altijd even schrikken om iemand voor te horen lezen, omdat een stem in werkelijkheid altijd anders klinkt dan je verwachtte. Toch schrok ik nog zo erg dat ik na het uitzetten van de CD om me heen keek of iemand anders dit per ongeluk ook gehoord had. De stem van de dichter was namelijk precíes zoals je had kunnen verwachten: gedragen, geaffecteerd en ironisch zwelgend in romantisch lijden.
En dus moet ik ere geven aan wie ere toekomt, te weten aan de vormgevers en natuurlijk ook aan de vertolker zelf, want zowel de omslag als de CD (de voordracht) kleuren uitstekend bij Rawie’s werk.
Voor Rawie en de kritiek kijk op:
www.kb.nl/kb/kichters/rawie/rawie-04.html
Katelijn Pompe
